මගේ අදහස්

පැහිල වැඩි තරුණයෙකුගේ හෙලුවෙන් වැනීම

පසුගිය කොටසින්...

"මට මේක විතරක් කියන්නකො. ඔයාට boy friends ල ඉඳල තියෙනවද ?" "ඔව්. එක්කෙනෙක්. මම කැම්පස් කාලෙ. මම ඒ ගැන විස්තර කියන්නම් පස්සෙ." "ඕකේ"

අද එතැන් සිට....

අපේ ගෙදර ගරාජ් එක ලොකු එකක්. අනාගතය ගැන හිතල වාහන 3ක් දාන්න පුලුවන් විදියට ඒක හදල තියෙන්නෙ. ගේ ප්ලෑන් කරනකොට මමයි තාත්තයි මල්ලියි රණ් ඩු නොවී එකඟ උනේ ඒකට විතරයි. මම ඇමරිකාවෙ ඉඳල ආවට පස්සෙ ගරාජ් එකේ වහල ගලවල ස්ලැබ් එකක් දාල ඒක උඩ් පොඩි අපාර්ට්මන්ට් එකක් හදාගත්ත මට. ඒකට ඇතුල් වෙන්න පුලුවන් වෙනමම පිටිපස්සෙ පාරෙන්. ඒ නිසා මගේ ස්වාධීනත්වය ගොඩක් ආරක්ෂා උනා. මට කාව හරි ගෙදර එක්ක එන්න ඕන නම් ගෙදර අය දන්නෙ නැතුවම එක්ක එන්න පුලුවන්. මට අමිත්ව පිටිපස්සෙන් හංගල ගේන්න ඕනෙ නෑ. ඒ නිසා මම ඉස්සරහ පැත්තෙන් ආව. අම්ම ආව එලියට කව්ද ආවෙ කියල බලන්න.

"අම්මෙ මේ තමා අමිත්"

"හෙලෝ ආන්ටි"

මම අම්මට අමිත්ට වෙච්ච කරදර ගැන කියල තිබ්බෙ. ඒ නිසා අම්ම එච්චර ප්‍රශ්නයක් වෙන්නෙ නෑ. අපෙ අම්ම හරි කැමතියි ආගන්තුක සත්කාරයට. අද ඉතින් කන්න හම්බවෙයි ඉස්මුරුත්තාව එනකම්.

"පුතා මේ ලමයට මාරු කර ගන්න ඇඳුමක් දෙන්න. මම ඉක්මනට තේ හදන්නම්. මම ගෙස්ට් රූම් එක ලෑස්ති කරන්නද ?"

අම්මට පිස්සුද මන්ද අමිත්ව නිදි කරවයි වෙන කාමරේක මම.

"ඕන නෑ අම්මෙ මගේ කෑල්ලෙ ඉන්න පුලුවන්."

මගේ ගරාජ් අපාර්ට්මන්ට් එකට කට්ටිය කිව්වෙ සයුරුගෙ කෑල්ල කියල. යාලුවො ආවම මාත් එක්ක නිදා ගන්න නිසා අම්මට එච්චර ප්‍රශ්නයක් උනේ නෑ අමිත් මගේ කෑල්ලෙ නිදා ගන්නවට. මම අමිත්ව එක්කගෙන ගියා මගේ කෑල්ලට.

"ෂා මරුනෙ. ඔයා මේක තියාගෙන මොකටද තව මොකටද අපාර්ට්මන්ට් එකක් ගත්තෙ. ?"

"මම තව කාත් එක්ක හරි ජීවත් වෙන්න ගත්තොත් ඉතින් මේක මදිනෙ. අනික මගේ ගැන ඇත්ත දැනගත්තොත් මට කොහොමත් ගෙදරින් යන්න තමා වෙන්නෙ. ඒ නිසා කෝකටත් ලෑස්ති වෙලා ඉන්න එක හොඳයි. අනික අලුත් අපාර්ට්මන්ට් එක අලුත් ඔෆීස් එකට ගොඩක් ලඟයි."

"දැන් එකට ජීවත් වෙන්න කෙනෙක් හම්බ වෙලාද ඉන්නෙ ?"

"එක්කෙනෙක් ගැන අදහසක් නම් තියෙනවා. බලන්න ඕනෙ ඉස්සරහට මොකෝ වෙන්නෙ කියල."

අම්ම තේ බොන්න කතා කල නිසා එයින් එහා කතාව ගියේ නෑ. තේ බොන අතරතුරේ අමිත් ගෙන් අම්ම ඕන විස්තර ඔක්කොම අහ ගත්ත. හාරල අවුස්සල බැලුවම ඒ ගොල්ලො අපිට දුරින් නෑ වෙනව. තේ බීල ඉවර වෙලා අපි ගියා ආපහු මගේ කෑල්ලට. මම අමිත්ට මගේ ටී ෂර්ට් එකකුයි ෂෝර්ට් එකකුයි දුන්න. කෝකටත් කියල අපි දෙන්න වෙන වෙනම නෑව. බැරි වෙලාවත් අම්ම ආවොත්. මම මුලින්ම නෑව. අමිත් නාන අතරතුරේ මම සාගරයි චානකයි දුන්න ෆයිල් බැලුව. හෙට ආපහු කතා කරන්න වෙයි ඒ ගැන. අමිත් නාල එලියට එනකොට මම බරටම වැඩ. මම හදිස්සි ඊ මේල් වගයක් චෙක් කර කර හිටියෙ.

"අමිත් මට විනාඩි පහක් දෙන්න මම ඉක්මනට මේක ඉවර කරල එන්නම්. කම්මැලි නම් ටීවී එක බලන්න. "

මම වැඩ ඉවර කරල ගියා අමිත් ගාවට.

"මට කියන්නකො ඔයාගෙ ජීවිතේ ගැන විස්තර... මම මුකුත් දන්නෙ නෑනෙ ඔයා ගැන."

"හ්ම්ම්.. කොහෙන්ද පටන් ගන්නෙ ?"

"පොඩි කාලෙන් පටන් ගන්න."

මම අමිත්ට මගේ පොඩිකාලෙ විස්තර කිව්ව. මම ඉගන ගත්තු හැටි, ගොඩක් අඩු වයසින් london O/L, A/L කරල අවුරුදු 17 වෙනකොට ඇමරිකාවෙ ලොස් ඇන්ජලීස් වල යුනිවසිටි එකකට ගිය එක ගැන, ඔය ඔක්කොම කිව්ව. ඒ ටික කියල ඉවර වෙනකොට අම්ම කතා කලා කෑම කන්න. කෑම මේසෙ පිරෙන්න කෑම. ආප්ප, ඉඳි ආප්ප, පාන්, බත්, රොටි ඔක්කොම තියෙනව. පව් වැඩේ අසරණ කුසුමා කෑම හදල එපා වෙන්න ඇති අද. කුසුමා විතරක් නෙමේ මට අමිතුත් පව් කියල හිතුන. අම්ම ලඟ ඉඳගෙන මේ ටිකේ හරියට කන්නත් නැතුව ඇති කියල බලෙන්ම කවනවා.

කොහොම හරි අපි කාල ඉවර වෙලා ආපහු උඩට ගියා. මම මගේ කෑල්ලට ඇතුල් වෙන දොර වහල ලොක් කලා. අමිත් ගිහින් සෝෆා එකේ කෙලවරක වාඩි උනා. මම ඒකෙ හාන්සි වෙලා අමිත්ගෙ උකුලෙන් ඔලුව තිබ්බා. එයා මගේ කෙස් අතරින් ඇඟිලි දාල ඔලුව අතගෑව.

"ඔයාගෙ කලින් boy friend ගැන පස්සෙ කියන්නම් කිව්වෙ. දැ කියනවද ?" අමිත් ඇහුව.

ඒක තමා කතා කරන්න අමාරුම දේ. අඞන්නෙ නැතුව ඒ ගැන කතා කරන්න මට බෑ.

"එයාව මට හම්බ උනේ මම ලොස් ඇන්ජලීස් ඉන්න කාලෙ. කෙවින් එයගෙ නම. ඇමෙරිකන්. මමයි අරුනුයි දෙන්නම යුනිවසිටි පටන් ගන්න සති දෙකකට කලින් එහාට ගියා. පලවෙනි අවුරුද්දෙ අය කැම්පස් හොස්ටල් එකේ ඉන්න ඕනෙ. ඒක නීතියක්. අපි දෙන්නටම එක කාමරයක් හම්බ උනේ. අපිට ඕන පොත් ලිස්ට් එක කලින්ම හම්බ වෙලා තිබුන. අපි ගියා එක දවසක් හවස ඒ පොත් ගන්න කියල. කැම්පස් එකේ ඉඳල විනාඩි 10ක් විතර ඇවිද්දම තියෙනව ලොකු බුක් ෂොප් එකක්. අපිට කීප දෙනෙක්ම කිව්ව ඒක හොඳයි කියල. ඒ බුක් ෂොප් එක තට්ටු 3ක එකක්. මාර ලොකුයි. අපි දෙන්න කැරකි කැරකි ඉන්නකොට තමා එයා අපි ලඟට ආවෙ. එයා අපෙන් ඇහුව අපිට උදව්වක් ඕනෙද කියල. අපි පොත් ලිස්ට් දෙක දුන්න. එයා ටක් ගාල අපිට ඔක්කොම ටික තෝරල දුන්න. එහෙම තමයි මට එයාව හම්බ උනේ."

මම ඇස් දෙක තද කරල පියාගත්තෙ කඳුලු එන එක නවත්තන්න. මට අද වගේ මතකයි එදා තාමත්.

.............................................................................

"can i help you two sir ?"

"you certainly can"

අරුන් උත්තර දුන්නෙ ඒ කොල්ලගෙ උඩ ඉඳන් පහලට දෙතුන් පාරක් බලල. නොදකින් මූට ඇහැට කනට පේන කොල්ලෙක්ව පේන්න බෑ. හැබැයි කියල වැඩක් නෑ කොල්ල නම් මරේ මරු. හිනා වෙනකොට වොට් 1000 ක බල්බ් එකක් දැම්ම වගේ. මට සින්දුවකුත් මතක් උනා. "ෆ්ලෑෂ් ලයිට් වලට වැඩිය එලියයි උඹෙ හිනාව........"
මම අපේ පොත් ලිස්ට් දෙක එයා අතට දුන්න.

එයා ලිස්ට් දෙකත් අරන් එහාට මෙහාට ගිහින් පොත් ටික තෝරනවා. මමත් නිකන් කව්ද වගේ පස්සෙන් ගියා. ටික වෙලාවකට පස්සෙ මම බැලුවෙ අරුන් කෝ කියල. මූ තව කොල්ලෙක්ට ලයින් දානව. ඒකත් හොඳයි මෙයාව මට තනියම තියා ගන්න පුලුවන්.

"ඔක්කොම හරි"

ආයෙත් අර හිනාව දාල එයා කිව්ව. මගේ gaydar එක ඕවර්ටයිම් වැඩ. සිග්නල් නම් එනවා. ඒ උනාට ෂුවර් නෑනෙ. නිකන් දත් ටික බඩට යවා ගන්න ඔනෙ නෑනෙ. බලමුකො තව ටිකක්. මම එයාට ස්තූති කරල පොත් වලට සල්ලි ගෙවල අරුන්වත් ඇදගෙන ආපහු හොස්ටල් එකට ගියා.

.......................................................................

"ඉතින් ඊට පස්සෙ ?" අරුන්ගෙ කටහඞින් මම ආපහු පියවි ලෝකයට ආව.

"අපි නිතරම එ බුක් ෂොප් එකට ගියා. ඒ අතරෙදි අපි කතාබහ කරල අඳුන ගත්තා. දවසක් අපිට එයාව හම්බ උනා gay club එකකදි. එදා ඉතින් අපි දෙන්නට දෙන්න මාට්ටු. එදා මම හොස්ටල් එකේ වෙනුවට රෑ ගත කලේ එයාගෙ අපාර්ට්මන්ට් එකේ. අපි අවුරුදු 2ක් එකට හිටියා."

"ඇයි ඔය දෙන්න වෙන් උනේ."

"එයා කාර් ඇක්සිඩන්ට් එකකින් නැති උනා."

පසුගිය කොටසින්...

අපිට කතා කරන්න තිබ්බෙ එච්චරයි. මම ආපහු මගෙ රූම් එකට ගියා. අමිත් ජනේලෙන් එහා අහස දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මම ගිහින් පිටිපස්සෙන් බදා ගත්ත.


අද එතැන් සිට....

"මොනාද මේ බරටම කල්පනා කරන්නෙ ?"

මම ඇහුවේ අමිත්ගේ කන හිමීට ආදරෙන් හපන ගමන්. අමිත් ඒකට හරි කැමතියි. එයා එහෙමම මගේ ඇඟට බර උනා. අපි දෙන්න විනාඩියක් දෙකක් එහෙමම හිටියා.

"බබා අපි යන්ද ?"

"යං"

මම මගේ බෑග් එක අතට ගන්නවත් එක්කම දොරට තට්ටු කරනවා ඇහුන.

"come in"

"සර් යන්නද ?" ඒ අපේ showroom manager අසංක.

"යන්නනම් තමයි කමක් නෑ අසංක කියන්න."

"මේ පාර අපිට ආව decorative stock එක නම් එච්චර හොඳ නෑ සර්. විශේෂ වරදක් කියන්න නැති උනත් සර් ගිහිල්ල තෝරල ගෙනාව වගේ නම් නෑ. අනික ඉතින් ඒජන්ට් හිතන්නෙ ලාභෙ ගැන මිසක් තත්වය ගැන නෙමෙයිනෙ."

"මම දන්නව අසංක. මම හිතන්නෙ අපි ගිහින් කෙලින්ම craftsmen ල එක්ක ඩීල් කලොත් හොඳයි. භාෂාව තමා ප්‍රශ්නෙ. අසංකට පුලුවන්ද තායි කතා කරන්න පුලුවන් කෙනෙක්ව හොයා ගන්න. ඕන නම් පත්තරේ ඇඩ් එකක් දාන්න. හැබැයි කම්පැණි නම දාන්න එපා."

"ඕකේ සර්. මම හොයා ගන්නම්."

අසංක යන්න හිහින් ආපහු හැරිල ආව.

"by the way sir. congratulations good choice."

මිනිහ කිව්වෙ අමිත් දිහා බලල ඇහැකුත් ගහල. අසංක ගියා. මමයි අමිතුයිත් ගියා හොස්පිටල් එකට. ජෝඩුව බර කතාවක.

"ජෝඩුව අද කොහෙද රවුම් ගැහුවෙ ?"

මගේ මූණ රතු උනා. ඒ උනාට අමිත්ට නම් ගානක් නෑ. අපි දෙන්න ගියපු දිහාවල් කරපු දේවල් විස්තර කර කර කිව්ව. හැබැයි මම කන විකපු එක නම් කිව්වෙ නෑ.

"හෙට මට ගෙදර යන්න පුලුවන් කියල ඩොක්ටර් කිව්ව."

ආන්ටි එහෙම කිව්වෙ මම හොහොමද කියල ඇහුවම. මම අංකල් ගෙනුත් ඇහුවා කොහොමද කියල.

"මටත් හෙට යන්න පුලුවන්. හැබැයි ගෙදර ගෙනියන්න නර්ස් කෙනෙක් ගන්න වෙනවා."

"මම එක්කෙනෙක්ව හොයල බලන්නද අංකල් නැත්නම් අංකල් දන්න කෙනෙක් ඉන්නවද ?"

"මම දන්න එක්කෙනෙක්ට කතා කලා පුතා. තෑන්ක්ස්. මේ දවස් ටිකේ පුතා තමන්ගේම පවුලෙ කෙනෙක් වගේ අපිට උදව් කලා. මේවට කොහොමද මම ස්තූති කරන්නෙ ?"

පුතාව මට බන්දල දීල ස්තූති කරන්න පුලුවන්. මට කියන්න හිතුනට කිව්වෙනම් නෑ. හිනාවෙලා නිකං හිටියා.

"කීයටද හෙට ගෙදර යන්න පුලුවන් අංකල් ?"

"2 ට විතර යන්න පුලුවන්"

"මම හෙට ටිකක් වැඩ වැඩී. ඒ උනාට මම වාහනයක් එවන්නම්."

"කරදර වෙන්න එපා පුතා. අපි ටැක්සි එකක් ගන්නම්."

"කිසි කරදරයක් නෑ."

"මම මේ අහන්නමයි හිටියේ පුතා ගෙන්." ආන්ටි අහනවා.

"ඇත්තද මේ කතාවක් යන්නෙ බිස්නස් expand කරන්න යනව කියල."

"ඔව් ආන්ටි අපි අලුත් බිල්ඩින් එකකට යනවා. showroom දෙකම එකතු කරනවා. තව මෙච්චර කල් අතගැහුවෙ නැති ඒවත් පටන් ගන්න යන්නෙ."

ආන්ටි අංකල් දිහා බැලුවෙ 'මම කිව්වෙ' කියන්න වගේ. ඒ මොකද්ද ඒ උනේ. මම නොදන්න දෙයක් එතන වෙන්නෙ. අමිත්ගෙන් අහන්න ඕනෙ. අමිත් මා ගැන මොනා කිව්වද ඒ දෙන්නට කියල මට තාම හරියට අහන්න බැරි උනා. තව ටික වෙලාවක් කතා කර කර ඉඳල අපි දෙන්නම ගෙදර යන්න එලියට බැස්ස.

"අමිත් අද අපේ ගෙදර යමුද ? මට වැඩ වගයක් තියෙනව කරන්න."

"ඔයාගෙ අම්මයි තාත්තයි මොනා හරි කියයිද?"

"ඒ ගොල්ලො මොනාවත් කියන්නෙ නෑ. "

අමිත් ඔලුව වනාගෙන කාර් එකට නැග්ග. අමිත් කල්පනා කරනව මුකුත් කියන්නෙ නෑ.

"මොනාද අද මෙච්චර කල්පනා කරන්නෙ ?"

"ගොඩක් දේවල්. මම ඔයා ගැන හරි පොඩ්ඩයි දන්නෙ. මට ඔයා ගැන දැනගන්න ඕනෙ. ඔයාගෙ පොඩි කාලෙ විස්තර, ඉස්කෝලෙ විස්තර, බිස්නස් එක ගැන. ඔය දේවල් මම මුකුත් දන්නෙ නෑනෙ. ඔයාට කලින් boy friend කෙනක් හිටියද කියලවත් මම දන්නෙ නෑ."

"හරි ඉතින් අපි හම්බ වෙලා තාම දවස් දෙක තුනයි නෙ ගතවුනේ. මම ඔය ඔක්කොම කියන්නම් හිමින් සැරේ. "

"මට මේක විතරක් කියන්නකො. ඔයාට boy friends ල ඉඳල තියෙනවද ?"

"ඔව්. එක්කෙනෙක්. මම කැම්පස් කාලෙ. මම ඒ ගැන විස්තර කියන්නම් පස්සෙ."

"ඕකේ"

පසුගිය කොටසින්...

"අමිත් හරි වෙනස් අරුන්, එයාගෙ ඇස් දිහා බලාගෙන මට මුලු ලෝකෙම අමතක කරන්න පුලුවන්."
"වැඩේ හොඳටම දුර දිග ගිහින් වගේ."

අද එතැන් සිට....

"අනේ මන්ද අරුන් මම තාම එයාට හරියටම මේ මුකුත් කිව්වෙ නෑ. මම ඉක්මන් වෙනව වැඩිද කියලත් මට හිතෙනවා."

"work on it. dont rush things. එයා ඔයාට මොනා හරි කිව්වද ?"

"නෑ. ඒ උනාට අපි දෙන්න කතා උනා මේක නිකම්ම නිකන් sex relationship එකක් නෙමේ කියල. අපි දෙන්න කතා උනේ මේකට ට්‍රයි එකක් දීල බලන්න. මම ඌට ආදරෙයි අරුන්, පැලෙන්න ආදරෙයි. කෙවින්ගෙන් පස්සෙ මගේ ජීවිතේට මේ තරම් ලං උනේ නෑ කිසිම කෙනෙක්. "

මගේ ඇස් දෙකට කඳුලු ආවා. ඒ අමිත් වෙනුවෙන්ද නැත්නම් කෙවින් වෙනුවෙන්ද මම දන්නෙ නෑ. සමහර විට දෙන්නම වෙනුවෙන් වෙන්න ඇති.

"ඔයා තාමත් කෙවින් ගැන හිත හිතා දුක් වෙනවද ?"

"නෑ අරුන්. මට එයාව අමතක වෙන්නෙ නෑ කවදාවත්. එයා මගේ පලමුවෙනි ආදරේ. මම මැරෙන තුරාවට එයාට ආදරේ කරයි. ඒත් එයා ආපහු එන්නෙ නෑනෙ. මම ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න ඕනෙ. මට විශ්වාසයි අමිත් එක්ක මට ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න පුලුවන් කියල. ඒ උනාට මගේ හිතට වරදකාරී හැඟීමක් එනව අමිත් එක්ක සම්භන්දයක් පටන් ගත්තා කියන්නෙ කෙවින්ව අමතක කලා කියන එකද කියල."

"අහන්න සයුරු, කෙවින් ආපහු එන්නෙ නෑනෙ ඔයා මොනා කලත්. අනික ඔයා හිතනවද කෙවින් ඉන්න තැනක ඉඳල සතුටු වෙනව කියල ඔයා එයා ගැන හිත හිතා දුක් වෙනවට. එයා හැමතිස්සෙම හැම දෙයක්ම කලේ ඔයාගෙ සතුට වෙනුවෙන්. තමන් වෙනුවෙන් නෙමේ නම් ඔයාගෙ සතුට ගැන හිතපු ඒ මනුස්සය වෙනුවෙන් හරි ජීවිතේ ඉස්සරහට යන්න. "

මගේ ඇස් දෙකෙන් කඳුලු බේරෙනවා දැන්.

"දැන් අවුරුදු කීයක්ද ? 5 කටත් වැඩී. කව්රු හරි ඔයාට ලං වෙනකොට ඔයා එයාව අත අරිනව. මේකටත් එහෙම වෙයිද? "

"නෑ අරුන් මට අමිත්ව අතාරින්න බෑ. මම ඌට ආදරෙයි ගොඩක් ආදරෙයි."

"එහෙනම් ඉතින් කිසි ප්‍රශ්නයක් නෑනෙ. අපි කමුද ? බඩගිනියි."

එතනින් පස්සෙ අපි කතා කලේ සාමන්‍ය දේවල්. අරුන් මට එයගෙ ට්‍රිප් එකේ කරපු කියපු ඒව රස කර කර කිව්ව. කාල ඉවර වෙලා අපි දෙන්න එලියට ආව. අරුන් ගියා ගෙදර මම ආපහු ඔෆීස් එකට ගියා. යන අතරමගදි අමිත්ගෙන් කෝල් එකක් ආව.

"අයිය බබා කෑවද ?"

"මම කෑව. බබා කෑවද ?"

"ඔව්. අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම නිදි. මම එන්නම් තව ටිකකින්"

"ඕකේ. ඇවිල්ල රිසෙප්ෂන් එකට කියන්න මාව හම්බවෙන්න ආවෙ කියල. එතනින් ඔයාව උඩට එවයි."

"ඕකේ. see you soon"

මම ඔෆීස් එකට ගිහින් ආපහු වැඩ පටන් ගත්තා. පැය භාගයකට විතර පස්සෙ සුමුදු ආව ඔෆීස් එකට අමිත්වත් එක්කගෙන. මට ඇහැක් ගහල සුමුදු ගියා දොරත් වහගෙන. මම නැගිටල ගිහින් අමිත්ව තුරුලු කරගත්තා.

"දැන් මොකටද මට එන්න කිව්වෙ ?"

"මම අර අපාර්ට්මන්ට් එක ගත්ත."

"මරුනෙ. කවද්ද දැන් පදිංචියට යන්නෙ ?"

"පදිංචියට යන්න කලින් ඒක furnish කරන්න ඕනෙනෙ. ඒක නිසා තමා ඔයාට කතා කලේ. මට ඒව තෝරන්න උදව් වෙන්න."

"මම මොනාද interier designing ගැන දන්නෙ. අපේ අම්මගෙන් තමා ඒව අහන්න ඕනෙ."

"හරි හරි මගේ තනියටවත් එන්නකො"

මම ගත්තු අපාර්ට්මන්ට් එකේ අමිත් එක්ක එකට ඉන්න එක ගැන මම හීන මවනවා. ඒ නිසයි මේ වැඩේට එයා ඕන උනේ. එයත් කවද හරි ඉන්න තැනක් නිසා එයාගෙත් අදහස් ගන්න ඕනෙ. මම අමිත්ව එක්කගෙන ගියා අපේ furniture show room එකට.

"අම්මෝ මේකෙ ලොකු, මෙච්චර ලොකු furniture showroom එකකට මම ආවමයි. මීටත් වඩා ලොකු ඒවත් තියෙනවද ?"

"දැනට මීට වඩා ලොකු ඒව තව 3 ක් තියෙනව. the furniture store එක අහල තියෙනවද ? ඒක තමා ලංකාවෙ ලොකුම එක. ඊට අමතරව index living mall එකට අයිති ඒව දෙකක් තියෙනව. ඒ තුනම මීට වඩා ලොකුයි."

තව මාස කීපයකින් මගේ අලුත් showroom එක ඔය ඔක්කොටම වඩා ලොකු වෙන බව මම අමිත්ට කියන්න ගියේ නෑ.

"හරි අපිට මුලින්ම master bed room එකට බලමු........."

අපි 3.45 වෙනකම්ම තේරුවා ඒ උනාට අපාර්ට්මන්ට් එකට ඕන බඩු වලින් බාගයක් වත් තීරණය කර ගන්න බැරි උනා.

"මල්ලි බබා මට මීටින් එකක් තියෙනවා 4ට. ඔයාට ඒක ඉවරවෙනකම් ඉන්න පුලුවන්ද ? දෙන්නම යමු අම්මවයි තාත්තවයි බලන්න. "

"අයියෝ මම එතකන් මොකද්ද කරන්නෙ ?"

"වැඩිම උනොත් පැය භාගයයි. මගේ ඔෆීස් එකෙන් ඉන්න එතකන්. "

අමිත් ඔලුව වනල කැමැත්ත ප්‍රකාශ කලා. මම අමිත්ව ඔෆීස් එකට ඇරලවල කොන්ෆරන්ස් රූම් එකට ගියා. චානක, සාගර, සුමුදු තුන් දෙනාම ඇවිත් හිටියා. චානක, සාගර දෙන්නත් මගේ පොඩි කාලෙ ඉඳල යාලුවො. චානක අපේ finance manager. සාගර human resource manager.

"අද බොස්ගෙ මූණෙ පෙම් හිනාවක් තියෙනව. මොකෝ දන්නෙ නෑ"

සාගර වදේ ගහන්න පටන් ගත්තා. මම හිනා වීගෙන වාඩි උනා.

චානක ෆයිල් එකක් දිග ඇරගෙන කියවන්න පටන් ගත්ත.

"අලුත් බිල්ඩින් එකේ වැඩේට අපි හිතුවට වඩා වියදම යනව. මුලින් හිතුවට වඩා 10% කින් වියදම වැඩී. ඒ ගැන රිපෝර්ට් එකක් මම හැදුවා. "

චානක මට ෆයිල් එක දුන්න. මම ඒක උඩින් පල්ලෙන් බැලුවා.

"මේක ඉතින් අපි බලාපොරොත්තු වුන දෙයක්නෙ. ඒත් මෙච්චර වැඩි වෙයි කියල මම හිතුවෙ නෑ. "

"බෝනස් වැඩේ අවුලක් නෑ බොස්. අපිට ඒක කරන්න පුලුවන්. මම චානක එක්කත් ඒ ගැන කතා කලා."

චානක ඔලුව වනල ඒක අනුමත කලා.

"අපිට තව සේවකයො ගන්න වෙනවා අලුත් තැනට ගියාම. ඒව දැන්මම ඉඳල කලාම අපිට ලේසියි. මේ රිපෝර්ට් එකේ තියෙනව ඒ ගැන විස්තර. බොස් කැමැත්ත දුන්නු ගමන් පත්තරේ දාන්නම් "

සාගරත් මට ෆයිල් එකක් දුන්න.

"දිමුතු මේ ලඟදි මාව හම්බ වෙන්න ඇවිත් අදහසක් දුන්න."

මම ෆයිල් එකෙන් ඔලුව ඉස්සුවා.

"මිනිහ කියනව අපි house & garden වගේ මැගසින් එකක් කරමු කියල."

"අදහසනම් හොඳයි. ඒත් අතින් කයිට් වෙයිද ?"

"මම හිතන්නෙ නෑ එහෙම වෙයි කියල, ඒ වගේ හොඳ මැගසින් එකකට හොඳ මාර්කට් එකක් තියෙනවා. ලංකාවේ ඕන තරම් life style මැගසින් තිබ්බත්, house & garden වගේ එකක් නෑ."

"එයාට හෙට මාව හම්බ වෙන්න කියන්නකො"

අපිට කතා කරන්න තිබ්බෙ එච්චරයි. මම ආපහු මගෙ රූම් එකට ගියා. අමිත් ජනේලෙන් එහා අහස දිහා බලාගෙන ඉන්නවා. මම ගිහින් පිටිපස්සෙන් බදා ගත්ත.

පසුගිය කොටසින්...

මම කෝල් එක කට් කරල අමිත් දිහා බැලුව.
"ඒ මොකාද ඒ ?" අමිත් ඇහුව විදිහටනම් පේන්නෙ මිනිහට මල පැනල වගේ.

අද එතැන් සිට....

"ඒ මගේ හොඳම යාලුවා. අරුන්. එයාට ඩාර්ලින් කිව්වටද ඔය මූණ බෙරි කරගෙන ඉන්නෙ ? එයා මගේ යාලුවෙක් විතරයි. ඊට එහා ගිය දෙයක් නෑ."

"එහෙනම් කමක් නෑ" ඇති යන්තම් හිනාවක් ගියා.

"මෙයාට තරහත් යනව එහෙනම්. ඉරිසියාවත් තියෙනව." මම පොඩි නෝණ්ඩි පාරක් දැම්ම.

"මොකද්ද අද මල්ලි බබාගෙ ප්ලෑන් එක ?"

"මුකුත් නෑ."

"මාත් එක්ක ලන්ච් එකට යන්න එනවද? ඔයාට අරුන් වත් හම්බ වෙන්න පුලුවන්."

"අද නෙමේ. වෙන දවසක එන්නම් මම එයාව හම්බ වෙන්න."

"පොඩි වැඩක් තියෙනව ඔයාට එන්න පුලුවන්ද මගෙ ඔෆීස් එකට 2.30 ට විතර. මම ඕන නම් ඔයාව ඇවිත් ගන්නම්. අපි වැඩේ ඉවර වෙලා හොස්පිටල් යමු. "

"මොකද්ද වැඩේ ?"

"ආවම කියන්නම්"

"හරි මම අම්මගෙයි තාත්තගෙයි තත්වෙ බලලා කියන්නම්."

අපි දෙන්න ඊට පස්සෙ නාල (වෙන වෙනම) කාල බීල ගෙයින් එලියට බැස්ස. මම එයාව හොස්පිටල් එකෙන් දාගෙන ඔෆීස් එකට ගියා. මම ගිහින් සීට් එකෙන් වාඩි උනා විතරයි සුමුදු කඩාපාත් උනා.

"මොකෝ මේ ඇස් අමුතු වෙලා ඊයෙ රෑ නිදා ගත්තෙ නැද්ද ?"

"අනේ අපිටනම් හොඳට නින්ද යනව. මගේ කොල්ල උඹේ මිනිහ වගේ ලී ඉරන්නෙ නෑනෙ රෑ පුරා." මමත් උත්තර දුන්න.

"මගේ කොල්ල..... පුහ් වැඩේ එහෙනම් දුර දිග ගිහින් වගේ. කවද්ද අපිට ඔය කුමාරයව බලන්න පුලුවන් ?"

"අද හවස සමහර විට."

මම කට කොණින් හිනා වෙන ගමන් කිව්ව.

"සුමුදු අර අපර්ට්මන්ට් එකේ වැඩේ මොකද උනේ ?"

"ඒ ඔක්කොම හරි අද ඩීල් එක ඉවර කරනව. අද හවස් වෙන්න කලින් ඒකෙ අයිති කාරය බොස් තමා."

"ඕකේ. අද මගේ schedule එක කොහොමද ? 1 ඉඳන් 4 වෙනකන් මොනාවත් තියෙනවද ?"

"නෑ. 4 ට තියෙනවා සාගරයි, චානකයි එක්ක මීටින් එකක් ඒ ඇරෙන්න වෙන මුකුත් වැදගත් දෙයක් නෑ"

"සුමුදු එහෙනම් යං මාත් එක්ක අලුත් බිල්ඩින් එකේ වැඩ කොහොමද කියල බලන්න. "

අපි අලුතින් බිල්ඩින් එකක් ගත්තා. ඒක බලන්න තමා අපි මේ යන්නෙ. මේ දවස් වල ඒකෙ ඇතුල හදනවා. නුගේගොඩ තියෙන home decor showroom එකයි, මහරගම තියෙන furniture showroom එකයි ඔෆීස් එකයි දෙකම එකට එකතු කරන්න පුලුවන් මේක නිසා. මේක මගේ හීනයක්. හදල ඉවර උනාට පස්සෙ ලංකාවෙ ලොකුම furniture shop එක මේක තමා. වැඩ ටික වෙලාවට ප්ලෑන් කරපු විදියටම කෙරීගෙන යනවා. ඊලඟ අවුරුද්දෙ ජනවාරි 1 දා ඕපන් කරන්න හිතාගෙන ඉන්නෙ. ටික වෙලාවක් ඇවිද ඇවිද ඉඳල අපි දෙන්නම ආපහු ඔෆීස් එකට ගියා.

ඔෆීස් එකේ තිබ්බ පොඩි වැඩ ටිකක් ඉවර කරල කොහොමහරි 1 වෙනකොට මම Queen's cafe එකට ගියා. සුපුරුදු විදියට අපේ සුපුරුදු මේසේ අරුන් වාඩි වෙලා හිටිය. අරුන් කියන්නෙ fashion icon එකක්. එයා අද අඳගෙන ඇවිල්ල තියෙන්නෙ ටී ෂ්ර්ට් එකක්ද එහෙම නැත්නම් ගෝනි කඩමාල්ලක්ද කියල මට හිතා ගන්න බෑ.

"ඕයි ගෝනියක් ඔතාගෙන ඇවිත් තියෙන්නෙ, අඳින්න වෙන මුකුත් තිබ්බෙම නැද්ද?"

"අනේ පලයන් යන්න තොපි වගේ හද්දා වන්නියෙ ඉන්න ගොඩයන්ට මේව මැජික් තමා. හරි මගේ ඇඳුම පැත්තකින් තියපන්. මොකද්ද මේ සුභ ආරංචිය ? උඹ බඩ වෙලාද ? තාත්ත කව්ද කියල දන්නවද ?"

"පලයං වේ.... යන්න තෝ හිතුවද මාත් තෝ වගේ හම්බ වෙන හැම එකාටම රෙද්ද උස්සනව කියල ?"

"හරි හරි කියපන්කො මොකද උනේ කියල"

"මට කෙනෙක්ව හම්බ උනා. ඒක සීරියස් යනව."

"යකෝ මම සති දෙකයි ලංකාවෙ හිටියෙ නැත්තෙ ඒ ටිකට උඹ මිනිහෙක් හොයා ගත්තද ?"

"අමිත් මිනිහෙක් නෙමේ. කොල්ලෙක්. තාම 18යි."

"අපෝ බාලාපරාධ"

"කවද ඉඳලද උඹ පොඩි උන්ට කැමති උනේ ? උඹ උඹට වඩා බාල උන්ට කැමති නෑ නේද ?"

"අමිත් හරි වෙනස් අරුන්, එයාගෙ ඇස් දිහා බලාගෙන මට මුලු ලෝකෙම අමතක කරන්න පුලුවන්."

"වැඩේ හොඳටම දුර දිග ගිහින් වගේ."

පසුගිය කොටසින්...
"අමිත්.... කොහෙද ඔයා කැමති? අපේ ගෙදරද ?ඔයාලගෙ ගෙදරද ?" "අපේ ගෙදර" අමිත් කාර් එකට නගින ගමන් කිව්ව.
අද එතැන් සිට....

අමිත්ලගෙ ගෙදරට යනකම්ම වැඩිය කතා බහක් උනේ නෑ. මමත් ඕනවට වඩා කියවන්න ගියෙ නෑ. අපි යන ගමන් කඩේකින් කෑම අරන් ගියා. මම කාර් එක ගරාජ් එකෙන් දාල ගේ ඇතුලට ගියා. ඇතුල් වෙච්ච ගමන්ම අමිත් මාව බදා ගත්තා. මමත් අමිත්ව බදාගෙන එහෙමම හිටියා. පව් කොල්ල තනියම කොහොමද මේ ඔක්කොම දරා ගන්නෙ. මට මාර ආඩම්බරයි අමිත් මේ හැම දෙයක්ම කරපු හැටි ගැන.

"බබී. අපි දෙන්න ගාවම දාඩිය ගඳයි. නාගමුද ?" දාඩිය පිටින් ඉන්න එක තමා මට අප්‍රසන්නම දේ.

අමිත් කතාවක් නැතුවම මගේ අතින් අල්ලගෙන උඩට එක්ක ගියා. කාමරේට ගිහින් අමිත් ඇඳුම් ගලවල බාත්රූම් එකට ගියා. මමත් එයාගෙ පස්සෙන්ම ගියා. අමිත් බාත් ටබ් එක පුරවන්න ටැප් එක ඇරල ටබ් එකේ ගැට්ටෙ වාඩි උනා. මම එයා ලඟට ගිහින් එයාගෙ උරහිසෙන් මගේ අත තිබ්බා. අමිත් මගේ ඉණ වටේ අතදාල මාව බදා ගත්ත. අමිත්ගේ ඔලුව මගේ බඩේ. චුට්ටක් කිචිත් එක්ක. ටබ් එක ඕන ගානට පිරුනම අමිත් ටබ් එකට බැස්ස. මමත් ඇඳුම් ගලවල ටබ් එකට බැස්ස. වැඩි අපහසුතාවයක් නැතුව අපි දෙන්නටම බැහැල ඉන්න පුලුවන් තරම ඒකෙ ඉඩ තියෙනවා. අපි පැය භාගයක් විතර එහෙම්ම හිටිය. රිලැක්ස් කරන්න කියපුම දේ ඒක.

ඊට පස්සෙ අපි නාගෙන එලියට ආව. අමිත් මට එයාගෙ ෂෝර්ට් එකකුයි ටී ෂර්ට් එකකුයි දුන්න අඳින්න. අපි දෙන්න කෑම කන්න පහලට ගියා. අමිත් කෑම එක අතගගා ඉන්නව මිසක් කන්නෙ නෑ.

"අමිත් අතගගා ඉන්නෙ නැතුව ඕක කනවද ?"

"කන්න බෑ. බඩගිනි නෑ. "

"මම කවන්නද ?"

අමිත් ඔලුව වනල පුටුව මගේ ලඟට ඇද ගත්තා. මම කොහොමහරි කරල වදෙන් පොරෙන් බත් එකෙන් වැඩි කොටස කවා ගත්ත. කාල ඉවරවෙලා අපි ගියා ටීවී බලන්න. ඊයෙ වගේම අමිත් මට තුරුලුවෙලා ටීවී බැලුවා. ටික වෙලාවක් ටීවී බල බල ඉන්නකොට දෙන්නටම ඈණුම් එක දෙක යන්න පටන් ගත්ත නිසා අපි ලයිට් ඔක්කොම ඕෆ් කරල නිදා ගන්න ගියා.

"අයියෙ" අමිත් මගේ පපුවට තුරුල් වෙලා මගේ පපුව හිමීට කිස් කලා.

"හ්ම්ම්ම්"

"අපි අද මුකුත් නොකර නිදා ගමුද ? මට අයියට තුරුල් වෙලා නිදා ගන්න දෙන්න."

මම මුකුත් නොකියා අමිත් ගෙ නිකටින් අල්ලල මූණ උස්සල නලල කිස් කලා. අමිත් මට තව ටිකක් තුරුල් උනා. විනාඩියක් දෙකක් යද්දී අමිත්ගේ හුස්ම වැටෙන වේගේ අඩුවුනා. අමිත්ට නම් නින්ද ගියා. මට නින්ද ගියේ ඊට ගොඩ වෙලාවකට පස්සෙ.

...........................................................

පහුවදා උදේ මම නැගිටිනකොට අමිත් නැගිටලා ඉවරයි. එයා පේන්න හිටියෙ නෑ. මම කම්මැලි කමට පෙරලි පෙරලි ඉන්නකොට අමිත් තේ කෝප්ප දෙකකුත් අරගෙන කාමරේට ආව. මගේ නලලට කිස් එකක් දීල මගෙ අතට තේ එක දුන්නු අමිත් ඇඳෙන් වාඩි උනා.

"මට සමා වෙන්න අයියෙ."

"ඒ මොකටද ?"

"මම ඊයෙ හැසිරුනේ හරි නරක විදියට. මම ඔයත් එක්ක හරියට කතා කලෙත් නෑ. රොබෝ කෙනෙක් වගේ හැසිරුනේ. මම ඔයාට ඊයෙ කරපුවට හරියට ස්තූති කලෙත් නෑ."

"පිස්සු කතා කරන්න එපා මල්ලි. තමන්ගෙ දෙමව්පියො ඇක්සිඩන්ට් වෙලා හොස්පිටල් එකේ ඉන්න කොල්ලෙකුගෙන් මම වෙන මොනා බලාපොරොත්තු වෙන්නද ? ඔයා මේ හැම දෙයක්ම දරාගෙන වැඩ කරපු එක ගැන මට හරි ආඩම්බරයි."

මගේ ෆෝන් එක රින්ග් වෙනවා. කව්ද මේ උදේ පාන්දර ? අරුන් ??? මූ එහෙනම් ලංකාවට ඇවිත්. අරුන් කියන්නෙ මගෙ හොඳම යාලුවා. ඒක නියම චරිතයක් තමා.

"හෙලෝ සෙක්සි" අරුන් බෙරිහන් දෙනවා.

"හායි ඩාර්ලින්" මම උත්තර දුන්න පුරුදු විදියට. අමිත් මං දිහා ඇස් ලොකු කරගෙන බලන් හිටියා.

"මේ listen. i just came. called you first."

"ඉතින් කොහොමද ට්‍රිප් එක ?"

"ට්‍රිප් එක නම් කියලා වැඩක් නෑ. කියන්න ඒවා තියෙනව අම්බානකට."

"ඔව් ඉතින් මම දන්නෙ නැද්ද උඹව. Singapore වල කොල්ලන්ගෙන් භාගයකටවත් වග කියන්න ඇති"

"අපි ඉතින් එහෙම තමා."

"මටත් තියෙනවා කියන්න දේවල්. සුභ ආරංචියක්."

"හරි එහෙනම් අද දවල්ට මම එන්නම් ලන්ච් එකට යමු. "

"ඕකේ. 1 වෙනකොට වරෙන්."

"බායි sweet heart"

"බායි"

මම කෝල් එක කට් කරල අමිත් දිහා බැලුව.

"ඒ මොකාද ඒ ?" අමිත් ඇහුව විදිහටනම් පේන්නෙ මිනිහට මල පැනල වගේ.

කියවන්න අමාරුද ? get Sinhala

කියවන්න අමාරුද ? get Sinhala
Get Sinhala

මා ගැන

මම පොඩ්ඩා. නම පොඩ්ඩා උනාට මට වයස 25ක් වෙනවා. මම සමාජ මතවාද වලට එකඟ නොවෙන, විප්ලවකාරී නූතන මතධාරියෙක්. බ්ලොග්කරණයට මම ආගන්තුකයෙක් නෙමෙයි. ඒ උනාට සිංහලෙන් ලියන්නේ පලමු වතාවට.

පාඨකයෝ